تریگر
گزارش کارگاه «توسعه‌ی حمل‌ونقل با نقش میانجی تکنولوژی و ارزش‌آفرینی مالی»
۹ اسفند ۱۳۹۵
تریگر
گزارش روز اول ششمین دوره رویداد استارتاپ تریگر
۱۷ اسفند ۱۳۹۵

این کارگاه ۱۱/۱۲/۱۳۹۵در مجتمع خدمات فناوری دانشگاه صنعتی شریف توسط جناب آقای صمد قربانی ارائه شد. ایشان ابتدا به معرفی خود و بیان حوزه‌های فعالیت‌شان پرداختند.

به طور کلی فرآیند پخش دارای ۴ مورد اصلی می‌باشدکه عبارتند از:

۱- کالا ۲- زمان ۳- مکان ۴- کاربر

فرد توزیع کننده باید کالایی را در کوتاه‌ترین زمان ممکن در مکان تعیین شده به کاربر تحویل دهد.

اگر ما مدل تجاری طراحی کنیم که شامل محصول، زنجیره‌ی تامین وکاربر باشد در این صورت ما جریان اطلاعات را کم داریم تا بتوانیم کاربر و محصول را مدیریت کنیم.

در حال حاضر منابع کنونی شرکت‌ها شامل محصول، پول و اطلاعات است و تولید، توزیع و پخش با اینترنت انجام می‌شود که علاوه بر سهولت کار سبب کاهش هزینه‌ها نیز می‌گردد.

به طور کلی هر زنجیره‌ای که وجود دارد پشتوانه‌ی آن حتما یک زنجیره‌ی ارزش هست و سیستم بازرگانی ایران سعی می‌کند که واسطه‌ها را حذف کند. به عنوان مثال فروشگاه‌های ۷ چون قیمت‌هایشان پایین‌تر از آن هست که به مصرف کننده ارائه می‌دهند پس صرفه‌ی اقتصادی دارند زیرا در این سیستم ویزیتور و توزیع حذف شده‌است.

مهم‌ترین عامل کار در قالب یک مدل تجاری، فروش هست زیرا هر ایده، طرح یا کالایی که خواهان نداشته‌باشد از بین می‌رود. بزرگترین مشکل استارتاپ‌ها این است که ما توان پیاده‌سازی الگوهایی که از مدل‌های غربی برداشته‌ایم را نداریم که علت اصلی آن تکیه برتحصیلات آکادمیک، عدم ارتباط و فقدان اطلاعات مربوط به بازارکار، نداشتن تجربه‌ی کاری و ندانستن راه و رسم فعالیت اقتصادی است.

خوشبختانه در سال‌های اخیر کشور ما به فرهنگ کارآفرینی روی‌آورده و به سوی کارهایی که توجیه اقتصادی دارند گرایش پیدا کرده‌است. اما بزرگترین مشکل فرهنگی که در این حوزه وجود دارد اختلاف میان تولیدکنندگان و بازرگانان است زیرا هیچ یک از آن‌ها دیگری را قبول ندارند و همین موضوع مشکلاتی را ایجاد کرده‌است. متاسفانه بیشترین خواب پول مربوط به تولیدکننده است مخصوصا اگر آن شخص، فروش خود را به صورت نسیه یا با دریافت چک مدت‌دار انجام دهد و به خاطر آن که صاحب مغازه اجاره‌ی خود را به صورت نقدی دریافت می‌کند همین باعث ضرر فروشنده‌ می‌شود اما دیجی کالا چون اجاره‌ی مغازه نمی‌دهد و تخفیف‌هایی را برای خریدهای اینترنتی از یک منطقه به صورت آنلاین ارائه می‌کند پس علاوه بر سهولت دسترسی مشتریان به سفارش‌هایشان سبب کاهش هزینه‌ی حمل و نقل خود و دریافت سود بیشتر برای کسب‌و کارش می‌شود.

قبلا ارزش کار تجاری با وب سایت بر مبنای ۴p بود که این موارد را شامل می‌شد:

۱- محصول (product) 2- قیمت (price) 3- مکان (place) 4- تبلیغ (Promotion)

اما اکنون ارزش کار تجاری با وب سایت بر اساس S4 است که عبارتند از:

۱- سیستم (System) 2- سایت ((Site 3- دامنه (Scope) 4- تشریک مساعی (synergy)

ما در کسب‌وکار اینترنتی باید ابتدا نیازها را بشناسیم و بعد از آن کار خود را شروع کنیم. به عنوان مثال سایتی که کار آن جذب تبلیغات است می‌تواند با داشتن دو کارمند و حتی دریافت ۱۲۰۰۰۰۰ تومان بابت هر تبلیغ، کاربران زیادی داشته باشد.

ایشان در پایان کارگاه به مقایسه‌ی iranico & Divar، Alibaba پرداختند. وجه اشتراک هرسه‌ی این‌ها آن است که در آن‌ها فروش اطلاعات به عنوان محصول می‌باشد.

وجه تمایز آن‌ها این است که به عنوان مثال  Alibabaیک موتور جستجوی تخصصی تجارت هست و شخصی که معاملاتش را تحت عملیات Alibaba انجام دهد او کار و کالایش را بیمه می‌کند.

Iranico فروشندگان را جذب می‌کند و اطلاعات آن‌ها را در اختیار خریداران قرار می‌دهد. اما مشکل ایران در این مورد آن است که فقط در مورد محصولات خاصی مانند پسته، کشمش، زعفران، فرش و … با آن‌ها همکاری می‌کند و این برای کلیه‌ی محصولات ایرانی عمومیت ندارد.

Divar در زمینه‌ی تبلیغات فعالیت می‌کند و سبب سریعتر دیده شدن شرکت‌ها می‌شود.

مهم‌ترین نتیجه‌ای که از کل صحبت‌های ایشان حاصل شد حذف واسطه‌ها برای موفقیت در کار تجاری و ارائه‌ی راه‌کارهای مناسبی بود تا پیشرفت و سوددهی در کار حاصل شود و این برای مهندسان صنایع، IT و شرکت‌هایی که در حوزه‌ی پخش فعالیت می‌کنند و زنجیره‌ی تامین هوشمند دارند بسیار مفید است.

نسخه کامل این گزارش را می‌توانید از لینک زیر دانلود کنید:

 

دانلود

دانلود

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *